Voor anker achter de Brouwersdam

Na wat relaxte daagjes in Brouwershaven, waar we ook nog de Brouwersdag
mee mochten genieten, geweldig leuk, op vrijdagavond de slechtste
coverband ever genoten, maar zaterdag was erg leuk. Een geweldig grote
braderie, oude auto's, oude tractors, oude brommers, het kon niet op.
Daarna ook nog een optreden van de drumband uit Zwijndrecht samen met de
plaatselijke fanfare. We waanden ons zeker 40 jaar terug in de tijd,
alsof Bert Haanstra stond te filmen. Maar het was geweldig leuk. Zondag
gebruikt om uit te rusten van al dit gedoe.
Vandaag, maandag, de hitte ontvlucht. Een rondje gevaren langs de
verschillende eilandjes, maar die waren allemaal druk, dus maar een mooi
ankerplekje gezocht. We liggen nu in een baaitje vlak achter de
Brouwersdam, aan het Springersdiep. Geweldig! Eerst lekker gezwommen, de
boot buitenom op de waterlijn weer een beetje toonbaar gepoetst, en na
een heerlijk maaltje gebakken gamba's met Els haar eigen aardappelsalade
zitten we nu te genieten van de rust. Dit bevalt ons wel, voor anker,
misschien blijven we hier morgen gewoon liggen, beetje zwemmen,
bijbootje opblazen en daar mee spelen. Het is hier een goed leven.

Guus voer ook even mee

Guus? Wie is Guus? Guus is een meeuw die we in Frankrijk ontmoet hebben. Bij een plaatselijke friterie daar werden we vrienden. Wie schetst onze verbazing dat toen we vandaag onderweg waren van Bruinisse naar Brouwershaven Guus ineens aan boord op ons vliegplatform (de BB motor) landde. Het was echt Guus, hij herkende mij en at uit de hand. Toch mooi dat je zelfs in Zeeland je oude vrienden weer tegenkomt.

Maar goed, het was weer een leuk tochtje van Bruinisse naar Brouwershaven. Rustig weer, ook wel weer leuk na de harde wind van gisteren en de zon was er ook weer volop bij.

Hier in Brouwershaven blijven we niet lang, hoe gezellig het ook is, we doen boodschappen, vullen alle voorraden aan en overmorgen gaan we de eilandjes en ankerplaatsen van de Grevelingen verkennen.

Van zoet naar zout...

Na 1 brug en drie sluizen ligt de Seawitch weer in het vertrouwde zoute
water. We zijn vanmorgen bijtijds vertrokken uit Middelharnis met
bestemming Bruinisse op het Grevelingenmeer, het grootste zoutwatermeer
van Europa.
Omdat we vroeg vertrokken hadden we het Haringvliet voor onszelf,
prachtig om met zo'n lage zon in de ochtend langs het eiland Tiengemeten
te varen en dan die brug over het Haringvliet op te zien doemen. Daarna
door de Volkeraksluis, waar we met nog twee jachten doorheen gingen. Het
was tenslotte nog vroeg op de dag. Daarna het Volkerak op, daar voeren
we langs de kant achter een eilandje langs waar we honderden zwanen op
het water zagen foerageren, prachtig. Daarna komt dan de Krammersluis,
daar was was het alweer wat drukker met jachtjes, we lagen wel met z'n
zessen in de sluis. daarna lig je dan ook wel meteen weer op zout water,
heerlijk. Het is dan nog maar een heel klein eindje naar de Grevelingen,
maar om daar te komen moet je toch weer door een sluis, vlak naast de
vissershaven van Bruinisse waar Els dus nog gauw een fotootje van
gemaakt heeft. In die sluis waren we al met z'n achten. Maar de kenners
horen het al, het was niet echt druk, nu nog heerlijk rustig zo vlak
voordat de vakanties echt losbreken.
We liggen nu in de marina van Bruinisse, niet echt gezellig, maar wel
heel comfortabel. Hier wachten we rustig even het weekend af en daarna?
Dat zien we dan wel weer.

Zon en wind in Middelharnis

Gisteren, maandag 2 juli zijn we van Hellevoetsluis naar Middelharnis gevaren. Een stukje van niks, maar we wilden weer even verkassen. Terwijl de zon uitbundig scheen en de temperatuur naar 25+°C ging hadden wij de ruitenwissers aan. Er stond namelijk een stevig windje (5Bft) vrijwel recht op de kop en als je dan gewoon met 5 knopen daar tegenin gaat neem je redelijk wat buiswater over.

Maar nu liggen we in Middelharnis, een heel leuk plaatsje en heerlijk rustig. Hier blijven we een paar daagjes. We hebben de boot voorzien van nogal wat extra lappen zoals je ziet, maar daardoor houden de zon weg en de wind speelt lekker door de kuip. Wij komen de tijd zo wel door. Straks visite van kennissen die afgelopen winter ook in Dordrecht in de haven lagen met hun Witte Woerd en die we nu hier weer tegenkomen. Nederland is niet zo groot.

We zijn weer onderweg

Na alle pech van vorig jaar zijn we weer onderweg. Met een nieuwe
schroefas en schroefaslagers en -afdichting en een nieuwe demperplaat in
de keerkoppeling. We zijn wat laat vertrokken omdat we eerst nog een
maand in Frankrijk op de B&B van een vriendin geassisteerd hebben. Maar
nu varen we dan weer.

De eerste etappe was van Dordrecht naar Hellevoetsluis, via de Oude Maas
en het Spui, net als vorig jaar. Een rustig tochtje om weer even te
wennen aan het varen en alles even uit te testen. Heel bijzonder is dat
we onderweg niet meer hoeven te pompen om het via de schroefas gelekte
water kwijt te raken. Er komt geen druppel meer binnen dankzij de nieuwe
Volvo seal op de schroefas. Op de Oude Maas hadden we stroom mee en
liepen over de grond ruim 7 knopen, maar op het Spui was dat gauw over,
daar hadden we flink stroom tegen en voeren gemiddeld zo'n 3,5 knopen,
maar al met al schoten we toch lekker op en met meer dan schitterend
weer voeren om ong. 13.00 uur het Haringvliet op. Een ruim uur later
meerden we af in de marina Cape Helius bij Hellevoetsluis. Heerlijk, we
zijn weer onderweg!

Het begin van de reparatie, de sloop en het onderzoek

Allereerst even dit: Al dit werk wordt uitgevoerd door watersportbedrijf De Graaff in Dordrecht. Deze klus is voor mij te ingewikkeld.

Het roer eraf en de schroefas en schroefaskoker met alle lagers verwijderd, viel nog vies tegen, maar de betonballast hoefde er gelukkig niet uitgehakt te worden.

Hier de schroefaskoker en het binnenlager, die twee horen waterdicht aan elkaar verbonden te zijn maar waren volledig los van elkaar geraakt, vandaar de lekkage. Gelukkig is de schroefaskoker niet geroest of zo en kan zo weer gebruikt worden. Het binnenlager is als zodanig ook nog OK maar wordt gemodificeerd om van het altijd een beetje lekkende vetkoord af te zijn, er komt een rubberseal op die volledig waterdicht is.
Dan deze twee bij de montage weer goed waterdicht aan elkaar verbinden, het rubber in het buitenlager vervangen en de zaak is wat de lekkage betreft weer in orde.

Hier de gedemonteerde schroefas met hier de schroef er nog aan. Deze schroefas bleek ernstig aangetast te zijn.
Op zich heeft dit niets met de lekkage te maken, maar een zo sterk aangetaste schroefas zou kunnen breken, en dan lig je stil als er tenminste geen wind is, of je klapt tegen de steiger omdat net als je achteruit wil slaan je schroefas het begeeft.
Dat betekent dus een nieuwe schroefas laten draaien, maar gelukkig dat we dat nu ontdekken, voordat er een echte breuk onstaat.



Op de detailfoto's hieronder kun je ingevreten plekjes zien. Het lijkt wel of er een RVS worm bezig geweest is

Omdat de keerkoppeling bij lage toerentallen een wat rammelend geluid maakte was de daarin aangebrachte demperplaat verdacht en als dan toch de boel uit elkaar ligt de keerkoppeling ook gelijk maar uitgebouwd hieronder zie je hoe zo'n ding eruit ziet. En ja hoor, de demperplaat was kapot een veer was er uit gevallen en de rest zat behoorlijk los. Dus goed dat dat ook onderhanden genomen wordt.

Hier een plaatje van de oude kapotte demperplaat met daarnaast de nieuwe.

Toch weer terug in Dordrecht

Ja, het leek allemaal zo leuk, lek leek onder controle, even de drukte afwachten in Bruinisse en dan weer verder.

Helaas, het is anders gelopen. Er bleef toch nog regelmatig water lekken langs de provisorische afdichting met kit. Natte lekkende naden kitten lukt maar ten dele hebben we gemerkt.

Met pijn in het hart hebben we besloten toch terug naar Dordrecht te varen om daar naar de werf te gaan en de schade door hun te laten bekijken. Wij waren in de veronderstelling dat met een paar daagjes op het droge zij de boel wel weer professioneel zouden kunnen dichten, temeer omdat we dachten dat een en ander een vervolgschade van de val op de bok in het voorjaar was. Maar dat pakte heel anders uit.

Eenmaal in Dordt naar de werf, zij hebben het goed bekeken en volgens hun is het geen probleem van een gescheurde naad in een schot, maar is de schroefaskoker achter dat schot doorgeroest, want anders kan er op die plaats nooit water komen. Dat lijkt mij ook een heel plausibele verklaring, gezien de constructie van de boot. Alleen, het probleem is dat de ruimte waardoor de schroefaskoker loopt na installatie volgestort is met beton als ballast.

Het repareren wordt dus een echt heel grote klus, beton eruit hakken, nieuwe schroefaskoker monteren en ballast weer aanbrengen. Troost is dat de lekkage onder controle is en we nog wel kunnen varen, maar bij ons is het vertrouwen een beetje weg en de lol er een beetje af.

We kunnen na september op de werf het water uit om deze klus uit te laten voeren, tot die tijd blijven we hier aan boord wonen, en misschien af en toe een stukje varen in de buurt. En elke dag even pompen.

Hopelijk is het weer na half oktober nog even erg vriendelijk en kunnen we dan nog een leuk stukje Zeeland doen, maar voor de time being is het even havenliggen. Gelukkig hebben we in Dordt een prachtige plek zoals jullie zien en is het zo toch nog een beetje leven aan boord.