Waar is de Seawitch nu


Onze laatste track:

Onderweg

Onderweg

Pagina's

zaterdag 20 juli 2019

Schiermonnikoog was prachtig, nu in Zoutkamp

 


Op Schiermonnikoog zijn we een hele week gebleven. Daar waren meerdere
redenen voor. Ten eerste was het geen mooi vaarweer, maar vooral, Schier
is een prachtig eiland, ook en misschien wel vooral met wat minder weer.
De eerste dag was heel mooi en zonnig, fijn gewandeld om het dorp en
omgeving wat te verkennen. Eind van de dag snel naar de boot terug
wegens onweersdreiging. De dagen daarna zorgde een stevig doorstaande
noordenwind voor bijzonder lage temperaturen voor deze tijd van het
jaar. We hebben zelfs twee keer 's morgens de kachel even aangehad omdat
het maar 14 graden was aan boord. Maar wat waren het mooie dagen om dit
prachtige eiland te verkennen, het was gelukkig meest droog weer.
We hebben een prachtige wandeling gemaakt langs de uiterste westkant van
het eiland, helemaal rond tot aan het strand waar de de vuurtoren staat,
veel roofvogels gezien, prachtige plantengroei, waaronder zelfs
orchideeënsoorten. dan kom je uiteindelijk op het strand, zo breed als
je je bijna niet voor kan stellen geweldig. Maar ook kent
Schiermonnikoog een prachtig oud bos waar we heerlijk beschut voor de
wind hebben kunnen wandelen.
De laatste twee dagen hebben we fietsen gehuurd. Daardoor konden we ook
de wat verder gelegen delen van het eiland gaan bekijken. We zijn naar
het oosten gefietst, daar de kaap gezien die vroeger als baak voor de
zeevaarders en als meetpunt voor de landmeters diende. Het baken voor de
zeevaarders is nu de vuurtoren, en de landmeters hebben satellieten,
maar die oude baak staat er nog steeds. Vanuit daar door het
kweldergebied gefietst, waar koeien en schapen de begroeiing kort houden
zodat het kwelderlandschap zijn pracht behoud. Tegen de wind langs de
dijk terug naar de haven valt dan weer even tegen, maar wat hebben we
genoten.
Ook heeft Schier een mooi bezoekerscentrum waar je alle info vind over
het eiland en de wadden in het algemeen, heel interessant, en uiteraard
gezellige terrasjes om na het wandelen of fietsen na te genieten bij een
lekker slokje.
Maar de reis reis gaat verder. Met een gunstig tij op een christelijke
tijd hebben we weer zee gekozen, terug naar het vasteland, weer van zout
naar zoet water. In Lauwersoog naar binnen geschut en daarna een
prachtige tocht over het Lauwersmeer, met bestemming Zoutkamp. Maar dat
zouden we die dag niet meer bereiken. Het weer was zo mooi, en de
omgeving waar we voeren zo mogelijk nog mooier dat we, toen we een vrije
aanlegplaats onderweg tegenkwamen, besloten om daar af te meren en te
genieten van de stilte en eenzaamheid na ons verblijf in de toch wel wat
drukke haven van Schiermonnikoog. Wat is dit Lauwersmeer gebied toch
prachtig, ook nu nu het hoogseizoen begonnen is is het nog heerlijk
rustig en hoewel ik indijken meestal zonde vindt vanwege het verlies van
een mooi stukje wad is er hier in het Lauwersmeer echt een stuk
prachtige natuur voor terug gekomen.
Maar nu liggen we dus in Zoutkamp wat anders dan de naam doet vermoeden
nu dus hartstikke aan zoet water ligt. Een mooi oud vissersdorpje, waar
alles nog steeds garnalen vissen ademt. Ook liggen hier nog steeds de
garnalenkotters in de haven. Hier vind je ook de grote garnalen
verwerkingsbedrijven zoals Heiploeg.
Vandaag maakten we een primeur van RTV Noord mee. De eerste live
uitzending vanuit karakteristieke plaatsen in Groningen, we waren ineens
figuranten op het terras, maar wel erg leuk dit allemaal. Dit weekend
blijven we hier nog even hangen en volgende week gaan we weer verder.
Voorlopig is het doel Groningen, en daarna Delfzijl. Dan zien we weer
verder, maar we houden jullie op de hoogte.

woensdag 10 juli 2019

Schiermonnikoog.... Nu of nooit




Vandaag zijn we dan toch eindelijk op Schiermonnikoog aangekomen. Daar
gaat een lang verhaal aan vooraf.
In het laatste bericht waren we nog in Burdaard, onderweg naar het
noorden. Van daaruit zijn we verder getuft door de Dokkumer Ee, langs
Dokkum en door het Dokkumer Grootdiep naar het Lauwersmeer.
Op het Lauwersmeer hebben we eerst twee dagen heerlijk doorgebracht aan
een onbewoond eilandje in de middle of nowhere. Prachtige en soms ook
griezelige natuur. Hier hebben we kennis gemaakt met de Europese
Hoornaar, een wesp van zo'n 3 à 4 cm lang. Het beest is indrukwekkend en
angstaanjagend, maar in tegenstelling tot de gewone wespen zijn ze
helemaal niet geïnteresseerd in mensen of in onze zoetigheden. Ook zijn
ze niet agressief, alleen maar een beetje eng en na even rondgekeken te
hebben vliegen ze zo weer weg, wel mooie beesten trouwens.
Na twee dagen werd het weer echt veel minder en raakten de voorraden op.
We zijn toen naar Oostmahorn, ook aan het Lauwersmeer, gevaren. Daar
zijn we wat langer gebleven in afwachting van minder wind en een gunstig
tij om naar Schiermonnikoog te varen. Oostmahorn heeft eigenlijk niets,
maar wel een leuk restaurant op de haven en een piepklein minisupertje
in Esonstad, een Landal Park wat helemaal opgebouwd is in de vorm van
een oud vestingstadje. Best leuk gedaan trouwens.
Maar vandaag was het dan zover, het weer is nog steeds niet best, koud,
winderig en zelfs wat regenachtig, maar de wind is gedraaid van noord 5
tot 6 Bf naar zuid 4 Bf, dus hebben we de sprong maar gewaagd. Zo van
als we het nu niet doen dan komt het er helemaal niet meer van. Daar
komt bij dat ik (Tim) nu al voor de derde keer op het Lauwersmeer ben om
naar Schier over te steken, en de vorige twee keer onverrichter zake
teruggekeerd ben via dat vermaledijde Dokkumer Grootdiep, en dat Els nog
nooit op Schiermonnikoog geweest is. Dus nu dan eindelijk op eigen kiel
naar Schier gevaren, niet de mooiste omstandigheden, winderig, koud en
regenachtig, maar misschien is het Wad dan ook wel op zijn mooist. Omdat
de weersvooruitzichten eigenlijk best slecht zijn zullen we hier wel een
tijdje blijven hangen, geen straf en nader bericht volgt.

maandag 1 juli 2019

Van rust via drukte terug naar rust


Het was even stil op het blog, Na de rust van ons plekje aan de Alde Feanen voor het weekend een plekje in Eernewoude gezocht, er  moest gedoucht worden, boodschappen gedaan, water getankt en dat soort dingen. Dus een weekend in Eernewoude, heel rustig toen we er kwamen, maar toen het weekend uitbrak, wat een drukte. De hele dag allerlei bootjes langs, vooral sloepjes en pieremachochels, die het water in een buitenproportionele manier in beroering brengen, maar 's avonds keerde gelukkig de rust weer.
Ook hebben we hier de rubberboot in gebruik genomen om met het bijzonder warme weer de kleinere watertjes eens te gaan verkennen. Helaas bleek de boot niet geheel waterdicht, dus reparatiewerkzaamheden in de zon bij 30+ graden Celsius, ook niet lekker. Geplakt, getest, nog steeds niet helemaal dicht. Toen maar een klein bootje gehuurd om dit prachtige gebied te verkennen, en ook een beetje om de hitte te ontvluchten op het water. Wat was dat een mooi tochtje, te kunnen varen waar we dat met de Seawitch nooit zouden kunnen, kleine slootjes, ondiepe plassen en heel veel watervogels, prachtig.
Hierna weer verder koers gezet noordwaarts. Omdat in Wartena een watersportwinkel bij de jachthaven is zijn we via omwegen door ook weer wat kleinere watertjes daarnaartoe gevaren in de hoop dat zij betere plakspullen zouden hebben. Helaas niet dus, daar maar een nachtje overgebleven en de volgende dag naar Leeuwarden.
Vanuit Wartena een mooi tochtje totdat je de buitenwijken van Leeuwarden bereikt, daar vooral een beetje saai en veel bruggen. Maar eenmaal in Leeuwarden wel mooi. We vonden een mooi plekje aan de Prinsentuin, een park midden in Leeuwarden op loopafstand van de binnenstad. Prachtig, ik kan niet anders zeggen. Totdat bleek dat in het weekend heel jong Leeuwarden dat park vooral 's avond s en 's nachts ook een heerlijke plekje vindt om te zuipen, te blowen en herrie te maken. Het was erg rumoerig, dus mooi om te liggen maar zeker niet in het weekend. Buiten dat is Leeuwarden een heel gezellige en mooie stad, leuke winkeltjes, veel horeca, veel grachten, deed me af en toe aan Utrecht denken. Maar ik zal nooit meer in het weekend aan de Prinsentuin gaan liggen. Overigens vonden we hier wel een watersportwinkel die de juiste plakmiddelen voor de bijboot hadden, dus die kan bij gelegenheid weer verder gerepareerd worden.
Na het rumoerige weekend in Leeuwarden vandaag, maandag 1 juli, verder gevaren. Bestemming Lauwersmeer, maar dan wel in kleine stukjes. Een prachtig rustig tochtje over de Dokkumer Ee, een kronkelig watertje, langs bv.  een iconische plaats als Bartlehiem. In Burdaard waren we net even te laat voor de brug, de brugwachter had zijn lunchpauze, dus maakten we even vast aan de wal. toen we daar lagen hebben we besloten hier maar een dagje te blijven. Wat een mooi dorpje, de tijd is hier echt stil blijven staan, er is een buurtsupertje, een kroeg en een hotel restaurant, dat is alles, geweldig. Echt een oud stil Fries dorpje, een beetje zoals in het liedje van Wim Zonneveld: "Het Dorp" ( https://youtu.be/C8Ff5OEUzd8 ). Hier komen we helemaal tot rust na de hectiek van Leeuwarden.
Na een biertje in de kroeg de "Witte Olifant" hebben we genoten van een goed maal in het plaatselijke hotel restaurant "Het Posthûs" en 's avond kwam de havenmeester langs om even af te rekenen, €8, en dan heb je nog stroom (€1 extra) en gratis wifi ook! Zelfs de prijzen zijn hier stil blijven staan. Een echte aanrader dit dorpje, en je ligt gewoon aan de kant van het water, voor de huizen, niks boxen in een marina. Morgen weer verder, want ja, verder is er hier ook niks....

dinsdag 18 juni 2019

Zwerven langs Friese vaartjes en meertjes

Sneek was geweldig, we zijn er 6 dagen gebleven. Het Fries scheepvaartmuseum is heel erg de moeite waard. We hebben twee dagen nodig gehad om het goed te bekijken. Ook de destilleerderij van de weduwe Joustra bezocht, waar ze de enig echte Berenburg maken. Verder is Sneek een gezellige stad waar we ook weer wat noodzakelijke inkopen konden doen. Gisteren weer uit Sneek vertrokken. Via de Houkesloot naar het Snekermeer. Bij Terhorne binnendoor gegaan, via Akkrum door kleine vaartjes richting Pikmeer bij Grouw. Voordat we op het Pikmeer waren een afslagje genomen naar kleiner meertje, de Sitebuorster Ie, klein maar fijn en net diep genoeg. Daar een mooi plekje aan een onbewoond eilandje gevonden. Een heerlijke avond en nacht op een plekje weg van de wereld, helemaal voor onszelf.
Vandaag weer een stukje verder, naar de Alde Feanen, een prachtig natuurgebied met kleine meertjes, vaartjes daartussen en een enorme rijkdom aan vogels. En vooral, nu nog heel erg rustig. Ook hier hebben we weer prachtig plekje gevonden. Overdag zie je wat bootjes en schepen langskomen, 's avonds is het stil en leeg. Zo kunnen we hier nog wel een paar daagjes rondzwerven zonder havens aan te doen. Puur genieten van de natuur, rust en stilte.

dinsdag 11 juni 2019

Sneek, na een geweldige Dartsailer meeting in Galamadammen.




We liggen nu in Sneek, pal onder de Waterpoort, een iconisch plekje voor Friesland minnende watersporters. En nu nog heerlijk rustig! We zijn hierheen gevaren via IJlst, druilerig, maar best mooi.

Het afgelopen Pinksterweekend hadden we de voorjaarsmeeting van de Dartsailer club in Galamadammen. Dat was ook weer heel gezellig, oude bekenden weer spreken en ervaringen uitwisselen. Elkaars boten bekijken, hoe heb jij dit gedaan en zou dat niet beter zo zijn, dat soort dingen.





We zouden zaterdag met z'n allen met een skutsje gaan zeilen, maar toen was het windkracht 8B, niet echt skutsjesweer. Maar zondag waren de weergoden ons goed gestemd. Een heerlijke zeiltocht over de Fluessen naar Woudsend, daar lekker lunchen en weer terug naar onze eigen Dartsailers. 's Avonds captainsdinner in restaurant Galamadammen, verrukkelijk. De volgende dag ging iedereen weer zijns weegs en wij een dagje later naar Sneek. Zoals ik al zei een mooi tochtje, met als beloning een prachtige plek midden in Sneek onder de Waterpoort. Hier blijven we weer een paar daagjes. Beetje shoppen, nieuw KPN digitennekastje scoren, het oude heeft de geest gegeven, en zien om enige totaal versleten spijkerbroeken te vervangen.

donderdag 6 juni 2019

Galamadammen, ons kortste tochtje ooit.

Omdat we dit Pinksterweekend een bijeenkomst van Dartsailers hebben in Galamadammen zijn we vandaag van Stavoren naar Galamadammen gevaren. Wel 4 hele zeemijlen! Maar wel leuk om dit weekend veel andere Dartsailer schippers te ontmoeten, elkaars bootjes te bekijken, ervaringen uitwisselen. En gewoon een gezellig weekend aan de "poort van Friesland". Want zo kun je Galamadammen wel noemen, vlak voor de Fluessen, met alle Friese meren nog voor je. We verheugen ons erop.

dinsdag 4 juni 2019

Stavoren, alweer een haven met herinneringen

Gisteren, maandag 3 juni, naar Stavoren gevaren. Wat heel rustig begon bij Enkhuizen werd onderweg met het toenemen van de wind tot een dikke west 4 Bft toch nog een wiebelig tochtje, vooral voor Stavoren kan het IJsselmeer best woelig zijn dan. Maar het steunzeiltje werkte wel enigszins. Het hielp een beetje om met iets minder toeren toch 5 knopen aan te houden.
Eenmaal in Stavoren gelijk naar binnen geschut omdat we komend weekend een Dartsailer bijeenkomst in Galamadammen hebben. In de haven werden we verwelkomd door Alfred en Marjolein, die we kennen als winterligger in Dordrecht. Gelijk even een wandelingetje door Stavoren gemaakt.
Tot onze verrassing bleek mijn oude Staverse Jol, de ST60, hier in de haven te liggen. Prachtig gerestaureerd. Dus alweer een nostalgie momentje. Vooral toen ik de huidige eigenaar tegen het lijf liep hier in het Staverse. We kenden hem al, hadden hem 3 jaar terug de oude papieren en gegevens die ik nog had van die jol gebracht. Zo vaak in mijn jonge jaren met de nog kleine kinderen met die jol hier Stavoren geweest. Met hem nog even lekker gekletst over hoe hij nu vaart met de jol, het jollengebeuren in Stavoren in het algemeen en hoe leuk het zou zijn om weer eens met de jol te zeilen.
Ik denk dat we na het treffen in Galamadammen weer even terug varen naar Stavoren en wie weet.

woensdag 29 mei 2019

Enkhuizen, zeevaartschool, herinneringen

We zijn vandaag naar Enkhuizen gevaren. Een tochtje waar eigenlijk
weinig over te vertellen valt. Het was heel rustig weer, ons bootje
schommelde gezellig wat heen en weer, en eigenlijk was het varen wat saai.
Maar eenmaal in Enkhuizen kwamen voor mij (Tim) zoveel herinneringen
terug. Al zolang is Enkhuizen een favoriete haven geweest. Toen hier nog
een visafslag was en mijn kinderen nog klein waren kwam ik hier met mijn
Staverse jol al graag. De jongens hingen dan rond bij de visafslag en
hielpen de vissers zogenaamd. Ze kwamen altijd weer aan boord met een
paar lekkere verse palingen.
Nu is diezelfde visafslag een restaurantje geworden waar we vanavond
heerlijk vis gegeten hebben. En de sfeer in de haven is zeker nu zo
vroeg in het seizoen nog een beetje hetzelfde. Nog steeds lossen
vissersschepen hun paling, alleen is het nu in auto's die de vis naar
een van de grote afslagen elders vervoeren.
Ook een mooie herinnering hier is natuurlijk de Enkhuizer Zeevaartschool
waar ik in de winter van 2012/2013 elke week weer een paar dagen in de
schoolbanken zat en uiteindelijk mijn diploma stuurman kleine zeilvaart
behaalde. Uitgereikt in de Westerkerk door de burgemeester van Enkhuizen!
Kortom prachtig om hier weer een paar daagjes door te brengen. Het
Zuiderzee Buitenmuseum natuurlijk weer bezoeken, een van de mooiste
plekjes om het oude zuiderzeegevoel weer te krijgen.
Wij vermaken ons hier nog wel even.

zaterdag 25 mei 2019

De cirkel is rond

We zijn sinds gisteren weer in Katwoude, de haven vanwaar we 5 jaar geleden vertrokken voor onze reis zuidwaarts. Het voelt fijn om weer hier in Katwoude (bij Monnickendam) te zijn. Dit was 8 jaar de thuishaven van de Seawitch. Mensen kenden ons nog, kwamen een praatje maken. Voelt een beetje als thuiskomen.
De tocht hierheen voerde ons vanaf IJmuiden door het Noordzeekanaal, over het IJ in Amsterdam, en dan het Markermeer op. Een en al herkenning en nostalgie. Op het Noordzeekanaal de grote zeeschepen, bij Amsterdam een nieuw beeld op de oever, welbekend uit de souvenir winkeltjes. En dan natuurlijk de vuurtoren van Marken, het paard. Het was een mooie afwisselende tocht. We blijven hier een paar daagjes genieten van de rust voordat we verder noordwaarts trekken.

donderdag 23 mei 2019

Ontmoeting op zee

Vandaag Scheveningen weer achter ons gelaten. Wel heel vroeg op, want het getij is onverbiddelijk. Om 6 uur eruit en 7 uur trossen los. Een mooie rustige zee en de laagstaande net opgekomen zon boven de duinen, prachtig. We hadden een mooie 1,5 knoop stroom mee, dus dan schiet je wel op. Ook hebben we vandaag voor het eerst het steunzeiltje bijgezet. Aanvankelijk niet erg nodig, want er was slechts een slome deining, maar naarmate de dag vorderde nam de wind en de deining wat toe en bleek het steunzeiltje zijn werk goed te doen. De Seawitch rolde aanmerkelijk minder bij deze vrijwel voor-de-windse koers.
Onderweg zagen we ver voor ons een groot zeilschip, altijd mooi om op zee een zgn. tall ship te ontmoeten. Even op de AIS kijken leerde dat het de Gulden Leeuw was. Een groot zeilschip waar ik in 2013 ook nog een blauwe maandag op gevaren heb als stage in mijn stuurmansopleiding KZV aan de Enkhuizer Zeevaartschool. Mooi hoor om elkaar dan zo ongeveer op de hoogte van Zandvoort op zee tegen te komen. Mooie fotomomentjes dus. Even naar elkaar getoeterd.
Een uurtje later waren we alweer bij de pieren van IJmuiden, de plaats waar we 5 jaar geleden zee kozen voor onze 3 jaar durende reis naar en rond Bretagne. Voelt een beetje als thuiskomen.
Morgen weer verder naar waar het allemaal begon.

zaterdag 18 mei 2019

Weer de zee op

Na een paar daagjes rustig weer afwachten in Rhoon (ook geen straf hoor)
vandaag dan weer zee gekozen. Eerst een flink eind over de Oude Maas
naar de Nieuwe Waterweg, voor ons een heel nieuw traject. Eerst nog de
mooie Oude Maas, dan even een stukje door de Botlek, met al zijn
petrochemische industrie. En dan is daar de Nieuwe Waterweg, toch nog
best een eind dan tot Hoek van Holland, maar een mooi stukje varen,
rustig en breed, af en toe een zeeschip. Alles bij elkaar toch nog een
heel stuk varen van Rhoon tot Hoek van Holland, ca. 20 mijl (ruim 36 km).
Uiteindelijk dan toch de Hoek, zee, zeeschepen en deining, flink ook,
want er stond een dikke ebstroom die de Maasmond altijd wat onrustig
maakt. Maar eenmaal op zee, wat mooi, heerlijk, weids en dan op een
rustige deining lekker de koers zetten naar Scheveningen, nog zo'n 10
mijl (18 km). Weliswaar de stroom tegen tegen want we hadden zo'n sterke
stroom mee op de rivier dat we eigenlijk iets te vroeg bij Hoek van
Holland waren, maar dan kun je langer genieten van het varen. Dus ruim 2
uur genieten van de deining van de zee, het weidse water met op afstand
een beetje heiig de Zuid-Hollandse stranden.
En nu afgemeerd in Scheveningen, gezien de weersverwachting blijven we
hier weer een paar daagjes. Dat geeft ons de gelegenheid om Scheveningen
en Den Haag weer eens uitgebreid te bezoeken, oude vrienden hier te
ontmoeten en de rest van de reis rustig voor te bereiden.

maandag 13 mei 2019

Adieu Dordrecht

Vandaag onze comfort zone maar weer eens verlaten. Weer onderweg. Om te beginnen en te wennen een klein stukje. We liggen nu in Rhoon. Nooit eerder geweest. Hier morgen de Rhoonse grienden verkennen. Het plan is om buitenom via Scheveningen en IJmuiden naar het IJsselmeer te varen. We wachten een rustig moment af en ondertussen genieten we van het Zuid-Hollands rivierenlandschap.

vrijdag 5 april 2019

Seawitch, van motorsailer tot motorboot met steunzeiltje

Sinds het laatste bericht is het lang stil gebleven. Na een mooie tijd
in Zeeland zijn we weer terug in Dordrecht.
Terugkijkend op de afgelopen periode viel het ons op dat we steeds
minder zeilden en vaker op de motor voeren. Dit was niet alleen terug te
voeren op slecht zeilweer, maar zeker ook op slijtage van de schipper.
Het kwam steeds meer voor dat problemen met het schoudergewricht de
reden was om het zeil maar op de giek te laten zitten.
Eenmaal terug in Dordt hebben we na lang wikken en wegen de knoop
doorgehakt: De mast gaat eraf! Maar wat dan?
Eerst maar eens wat tekenen, hoe zou ze eruit zien met een kortere mast
voor de antennes en de radar en een steunzeiltje, en hoe kort of lang
moet die mast dan worden? Uitgangspunt was uiteindelijk dat we met
staande mast binnen de zgn. rijndoorvaarthoogte van ca. 9 meter wilden
blijven. Onze oude doorvaarthoogte was 13 meter bij een mastlengte van
10 meter. Een simpel rekensommetje gaf aan dat een mast van 5 meter ons
op 8 meter zou zou brengen. Dat dan maar eens in tekening gebracht.
Leek er wel mooi uit te zien, geen gemankeerde zeilboot maar een stoere
motorkotter met steunzeil.

Dus in november 2018 naar Neutmast in Middelharnis gereden voor overleg.
Zij vonden het ook een goed ontwerp en zouden een offerte maken. Die
viel goed uit, wel veel geld, maar ja, het is ook niet niks zo'n nieuwe
mast met alles erop en eraan. Dus opdracht gegeven, in het voorjaar van
2019 zou een en ander gereed kunnen zijn.
Dan komt de volgende klus: De oude mast, wat doen we ermee, en wat met
al die mooie en redelijk nieuwe zeilen, toch wel een beetje zonde om
alles zomaar weg te doen of te verkopen. We besloten het hele spulletje
te bewaren, bij onze watersportvereniging de KDR&ZV beschikken we over
een ruime loods/werkplaats waar we de mast, giek, spinnakerboom en
zeilen droog en warm konden opslaan. Op die manier blijft de hele
zeiluitrusting beschikbaar voor als er ooit een andere schipper op de
Seawitch komt die er weer mee wil gaan zeilen.
Dus de mast eraf, dat had nogal wat voeten in de aarde, want ook al is
de mast zgn. strijkbaar valt het vies tegen om hem te strijken en
vervolgens van de boot te verwijderen en aan de wal te krijgen. En dan
de werkplaats in, en daar weer in de hoogte op een paar stellingen zien
te krijgen. Een flinke klus, die we met de hulp van familie en enige
havenleden voor elkaar gekregen hebben.




En dan de afgelopen week, het is zover, de mast is klaar en kan er op 2
april opgezet worden. Dus wij op 30 maart naar Middelharnis vertrokken,
mooi weer, een prachtig tochtje, maar wel raar, zo helemaal zonder mast.
Toen we in Middelharnis aankwamen was daar het voetgangersbruggetje net
even gesloten en wij met ons idee van een flinke mast op de boot bleven
keurig even wachten tot het weer open ging. Maar de doorvaarthoogte van
dat bruggetje was 4 meter! we konden er zo zonder mast gewoon onder
door. Wat gewoontes al niet met een mens kunnen doen.
Afijn, de nieuwe mast werd op maandag 1 april (geen grap!) geplaatst en
we waren heel tevreden met het resultaat. Want ja, je tekent iets op
papier, maar het blijft altijd spannend hoe het er in het echt uit gaat
zien. Heel mooi dus, de boot is er in onze ogen niet minder door
geworden, heeft haar stoere karakter gehouden.



De volgende dag gelijk de zeilmaker (Kees van Vliet uit Middelharnis)
aan boord om een steunzeiltje in te meten. En vandaag, donderdag 4 april
weer naar Dordrecht terug gevaren.
Nu nog alle elektra en elektronica aansluiten, wachten op het
steunzeiltje en we zijn weer helemaal klaar voor nieuwe en toch wel weer
heel andere avonturen.