De reis zit erop

Gisteren uiteindelijk de Seawitch naar de Wantijhaven in Dordrecht kunnen varen. Voor de zekerheid van tevoren nog even de centrale brugbediening gebeld of de Prins Hendrikbrug vandaag weer helemaal in orde was en gewoon draaide, maar dat was allemaal OK. Dus het laatste tochtje van een reis langs de Europese westkust tot aan Bretagne en terug zit erop. We zijn in totaal 3 jaar onderweg geweest, waarbij ik wel moet zeggen dat we de boot 's winters in Frankrijk achterlieten en zelf in Dordrecht overwinterden.

Vandaag is ze op de wal gezet. De Seawitch kan nu van een welverdiende rust en niet te vergeten een grote opknapbeurt gaan genieten. Voor een boot die vier seizoenen onafgebroken in het water heeft gelegen, waarvan het overgrote deel op zout water, ziet ze er prima uit. De laatste paar weken op zoet water hebben natuurlijk wel de meeste zoutwateraangroei doen afsterven, maar zeepokken blijven gewoon zitten. Natuurlijk is ze professioneel schoongespoten na het uittakelen, maar toch, ze ziet eruit alsof ze zo weer het water in kan, behalve die waterlijn dan, die moet echt opnieuw opgezet worden. Maar schijn bedriegt, want als ze zo weer in water gaat is ze binnen no time weer aangegroeid. Die oude antifouling is nu echt wel uitgewerkt en op sommige plaatsen er zelfs al een beetje afgeslepen. Dus werk aan de winkel, maar daar hebben we de hele winter voor, en het voordeel is dat ze op fietsafstand van huis ligt. Dus elke dag een beetje maakt de hele winter door een heleboel.

En dan volgend jaar weer te water, en dan?

Ja....., dat zien we volgend jaar wel weer. We gaan in ieder geval door met deze manier van leven, 's Winters thuis en vanaf het voorjaar tot aan het najaar aan boord, en waar weer, wind, de boot en niet te vergeten ons eigen gevoel ons dan brengen zien we dan wel weer.

Vanaf nu zal het blog wat stil worden, we varen immers niet meer, maar als de Seawitch weer vaarklaar begint te worden melden we ons hier weer.

Rondje Oude Maas, Merwede, Wantij

Wat het laatste tochtje van dit jaar zou worden werd een een rondvaartje over het rivierenkruispunt bij Dordrecht. We hadden afgesproken om vandaag de boot naar de winterstallingshaven aan het Wantij in Dordrecht te varen. Een mooie rustge najaarsdag voor het laatste tochtje van dit jaar.

Eenmaal vanuit de Nieuwe haven in Dordt op de rivier besloten we nog even wat rond te varen want de brug over het wantij zou pas 3 kwartie later bediend worden. Eenmaal bij de brug deze via de marifoon opgeroepen voor bediening. Het antwoord was dat de brug door een storing gestremd was, er werd aan gewerkt. Even wachten dus. Maar na een tijdje toch maar even gevraagd of al bekend was hoe lang dat zou gaan duren. Nou,.. eeeh,.... dat weten wij ook niet, we krijgen helemaal geen beelden van de brug en er wordt aan gewerkt. Ja, wat doe je dan? Wachten? Hoelang? Wij besloten dan maar weer terug te varen naar de Nieuwe Haven waar we een klein uur eerder vandaan waren vertrokken. We proberen het na het weekend wel weer een keer, hopelijk werkt de brug dan weer, maar ik zal wel even van tevoren bellen....

Het was uiteindelijk een leuk rondtoertje over het drukke maar o zo mooie rivierenkruispunt bij Dordrecht. Maar zoals je ziet op het bijgevoegde plaatje van Marinetraffic, hebben we hier en daar wel een bochtje afgestoken, nooit geweten dat de Seawitch een amfibievaartuig is....

Afijn op onze eigen track boven het blog zie je dat we keurig in het water gebleven zijn. Nu dus weer terug in de Nieuwe Haven.

Eind van een mooie reis

We zijn in Dordrecht, onze nieuwe thuishaven na 3 jaar zwerven langs de Europese westkust. Wat was het een mooie tijd, 's winters thuis en van april tot eind september aan boord. Onze Seawitch kon 's winters niet naar huis, die lieten we steeds achter. Maar nu zijn we weer samen thuis, voor mij niet meer helemaal nieuw, maar voor de Seawitch is dit nu haar nieuwe thuishaven. We blijven nog even aan boord leven, het zal wennen zijn om weer thuis te zijn. Het echte einde van de reis zal zijn als ze uit het water gehesen wordt. Maar dat stellen we nog even uit.....

Nog één nachtje slapen

Ja, nog een nachtje slapen en dan zijn we weer in Dordt. Vandaag van Sint Annaland naar Willemstad gevaren. Totaal geen wind, wel mooi zonnig, echt een indian summer day.
Afscheid dus van het zoute water. De Oosterschelde was mooi, de Krammersluizen door en gelijk varen in de groene soep... Dan over de Krammer en het Volkerak naar de Volkeraksluizen. In beide sluiscomplexen ging alles gesmeerd. De Krammersluis konden we zo binnenvaren en waren we ook de enige in de sluis. Volkerak moesten we even wachten en werden we met drie jachten en een kleine charter samen geschut.
En nu dus in Willemstad, een mooi vestingstadje waar we straks een hapje gaan eten. En morgen? Morgen Dordt!

Verder door Zeeland, op weg naar huis

Vandaag het Veerse Meer met al zijn gezelligheid met vrienden die we op onze reis ontmoet hebben en avonden aan prachtige steigertjes weer verlaten. Maar snel willen we niet gaan met dit prachtige weer. Voor ons is dit een eerste kennismaking met Zeeland vanaf het water, dus vandaag van een stil steigertje aan de Paardekreek vlakbij Kortgene over de Oosterschelde, vlak langs de Zeelandbrug naar Sint Annaland gevaren. Er was totaal geen wind, maar dat geeft niks, dat hebben onderweg genoeg gehad. Nu heel rustig en relaxed naar huis tuffen. Morgen naar Willemstad, zijn we ook nog nooit geweest met de boot, er is ook in Nederland nog zoveel te ontdekken!

Weer in Nederland

Het was even stil op het blog maar er is de afgelopen dagen ook veel gebeurd. Zondagochtend vroeg vertrokken we uit Boulogne sur Mer en dinsdagavond liggen we ineens in Kamperland aan het Veerse Meer. De laatste zeetocht was van Blankenbergen naar Vlissingen. We wilden alleen maar snel naar Nederland, en vrienden van ons die we onderweg al tegengekomen waren, maar die helemaal geen pech hadden en dus allang in Nederland waren hadden ons uitgenodigd voor een BBQ op 14 september op het Veerse Meer. Dus vroeg op om maximaal stroomvoordeel op de Westerschelde te hebben. Voor Zeebrugge was het eerst nog even erg opletten, want het was retedruk met allerlei grote boten die zo vroeg al Zeebrugge wilden binnenvaren, terwijl wij alleen maar Zeebrugge voorbij wilden varen. Dus kruisende koersen met grote snelle jongens. Dankzij de onvolprezen AIS konden we er mooi tussendoor schuiven, hoewel die laatste waar we voorlangs gingen wel wat spannend was.
Verder was het een mooie rustige tocht naar Vlissingen over de Westerschelde. Omdat we vroeg onderweg waren hadden we optimaal stroomvoordeel op de Westerschelde, af en toe 7 knopen terwijl de bootsnelheid maar 4,5 knopen was. Dus bijtijds in Vlissingen. Helaas was alleen de grote sluis in gebruik en die was juist een groot schip naar buiten aan het schutten, dus moesten we even wachten. Nadat we doorgeschut waren waren we net ff te laat om de blauwe golf door het Kanaal door Walcheren te halen en de jachthaven van "De Schelde" sprak ons niet aan voor een overnachting. Dus even vastgemaakt en wachten op de volgende blauwe golf - de blauwe golf is net zoiets als op de weg een groene golf, er zijn 5 bruggen in de route van Vlissingen naar Veere door Walcheren, en in de blauwe golf heb je ze allemaal mee als je ongeveer 4 à 5 knopen vaart - die om 14:55 uur zou beginnen.
Afijn, toen we in Veere de sluis uit voeren wachtte daar de Paladijn van Wim van Dijk en Nelly de Jong ons al op. We hadden ze ingeseind dat we met de blauwe golf naar Veere zouden komen. Wat een verrassing als je dan uit de sluis komt en opgewacht en ingehaald wordt, geweldig! We voeren achter ze aan naar de jachthaven van Kamperland en daar liggen we nu.
Gisteren, 14 september hadden we dus de BBQ op de Haringvreter, een mooi eiland in het Veerse Meer, prachtig natuurgebied met veel reeën en damherten, die zo gewend zijn aan mensen dat je ze vrij makkelijk tot op zo'n 20 meter kunt naderen, bijzonder!
Ook lekker gezwommen, voor het eerst dit jaar. Het Veerse Meer is sinds ze weer water uit de Oosterschelde toelaten weer zout en mooi helder, dus heerlijk zwemmen met deze temperaturen van rond de 30 graden. Het werd laat en heel gezellig.
Vandaag lekker uitgeslapen aan de Haringvreter, onze vrienden waren alweer vertrokken toen wij uit de kooi kwamen, die hadden weer andere belangrijke dingen te doen, maar wij hebben na een mooie wandeling over het eiland nog een rondje eromheen gevaren. Zoals je op de track hiervoor kan zien.
Zoals je ziet staat het daar vol met boeien, en niet voor niets! Wij houden daar goed rekening mee en geen centje pijn dus, maar toen we bijna weer in Kamperland waren zagen we daar  een zeiljacht hardstikke vast zitten op de rand van de plaat
En ja, wat doe je dan, ernaar toe is gevaarlijk want voor je het weet zit je zelf vast, maar ze zagen er toch wel erg angstig uit en ze zaten voor zover ik het kon zien op het randje van de bank vast. Dus toch maar een reddingsoperatie proberen.

Ze dwars benaderd, vanuit het diepe water met meer oog voor de dieptemeter dan voor de rest. Els op het voordek als een volleerde redder met de sleeptros in de aanslag, ze had er zelfs een apeklootje ingeknoopt zodat je de tros makkelijker kan werpen. De eerste poging mislukte, mijn dieptemeter ging onder de meter terwijl ik 1,25 meter diep steek, gelukkig is de boeg wat minder diep. Dus hard achteruit weer terug. Die mensen dachten al dat we ze in de steek zouden laten, maar nee hoor, een nieuwe poging, vanuit een andere hoek, misschien wat meer water voor ons, en jawel de tweede poging lukte, net voordat ik weer wilde afhaken wierp Els de tros en hadden zij hem ook te pakken. Bij hun op het achterschip vastgezet en dan maar achteruit trekken... Wat mooi dat zo'n Perkins dan even zijn power kan tonen. Hij moest er zwaar aan trekken, het duurde even, maar ik kreeg hem eraf. De mensen waren heel gelukkig en wij? Ach je bent op het water om elkaar te helpen niet waar....
Nu nog een paar daagjes relaxen in Kamperland.

Laatste buitenlandse haven

Jawel, morgen zijn we weer in Nederland. Vlissingen is het doel. Vandaag een schitterende tocht van Duinkerken (laatste Franse haven) naar Blankenbergen (België). De eerste 3 uur konden we lekker zeilen, wel met de motor zachtjes bij, want er moest wel zeker 5 knopen gevaren worden om het tij niet te missen. Maar na 3 uur was de wind echt op. Dus alles er weer af en gewoon als motorboot verder. Het was een warme, zonnige en rustige tocht. Els zou ze zo altijd wel willen hebben en ik vind het ook niet verkeerd. Vanavond uit eten en morgen bijtijds weer op voor Vlissingen!