Eindelijk kunnen we weg.....

We hebben lang niets van ons laten horen, maar nu dan toch weer een berichtje.

Na het vervelende ongeluk op de werf wat zoals gemeld ook fantastisch door hen opgelost is, konden we eindelijk naar de voorlopige thuishaven, de KDR&ZV, in de Nieuwe Haven varen. Maar voordat het zover was moest nog wel even gekeken worden of de nieuw gemonteerde oliedruksensor ook goed werkte. Niet dus!

Wat nu? Nieuwe sensor, maar nog steeds probleem, dus Kemper en van Twist, de Perkins dealer, gevraagd een monteur langs te sturen. Die kwam en zei dat de sensor goed was, en dat het probleem wellicht bij het meterje zat. Wij een nieuw metertje gekocht, geïnstalleerd, maar nog steeds hetzelfde probleem. Zo langzamerhand geloofde ik de "deskundigen" niet meer. Volgens mij moest het in de sensor zitten. Zelf in Engeland een nieuwe sensor besteld, die ook zelf met het speciaal gereeedschapje wat ze daarvoor bij de Graaff Watersport gemaakt hadden, gemonteerd. En, Ja Hoor! oliedruk prima in orde, alleen was de sensor voor 0-10 bar en het metertje is voor 0-5 bar dus ik moet de aanwijzing op de meter met 2 vermenigvuldige, zie fotootje. Gelukkig was Kemper en van Twist zo vriendelijk om de kosten van de nodeloze en ondeskundige monteur terug te storten op mijn rekening.

Dus op naar de Nieuwe Haven. Daar aangekomen langzamerhand de boot weer bewoonbaar gemnaakt. Het toilet bleek een beetje door te lekken, dus daar moest wat aan gebeuren. Kwestie van de afsluiter dicht draaien, en wat nieuwe onderdelen kopen en monteren. Maar toen we de volgende dag aan boord kwamen stond de pot tot boven aan toe vol met water terwijl de afsluiter dicht was! Dus een lekkende afsluiter, de slang eraf en ja hoor, drup, drup, drup... De afsluiter sloot niet meer af. Met de boot al in het water toch een probleem, Uittakelen kost weer €135, terwijl een nieuwe afsluiter €30 kost. We besloten de afsluiter te vervangen terwijl de boot gewoon in het water ligt. Een rubberen flexibele prop gekocht die van buiten af in de doorvoer geduwd kan worden, de boot met een lijn aan de top van de mast een beetje scheef getrokken zodat het gat wat minder diep onder water zit en vanuit een bijbootje bereikbaar is. Els duwde de prop van buiten af in de doorvoer, terwijl ik binnen de afsluiter open zette. Het werkte! Geen water naar binnen. Toen snel de oude afsluiter eraf geschroefd en de nieuwe erop. Pfff best een zenuwenklusje maar het lukte. De nieuwe afsluiter zit er zonder dat de boot uit het water getakeld moest worden.

WC pomp ook van nieuwe rubbers voorzien en dus zoiu het nu wel gaan.

Maar..... eind vorig jaar had ik al gemerkt dat een van de twee zonnepanelen niets meer deed, dus weer een klusje. eerst waren de aansluitingen verdacht dus die van het paneel afgesloopt en direct op de zonnecellen gemeten. Die deden ook in de volle zon vrijwel niets meer, het paneel was intern sterk gedelamineerd en bevatte vocht en luchtbellen. Na een weekje aan boord met redelijk weer bleek ook het andere paneel onder de maat te presteren, ook daar waren sporen van delaminering te zien. Ze hebben het 10 jaar volgehouden, Maar of dit nou duurzame energievoorziening is weet ik niet gezien de aanschafkosten.

Afijn nieuwe zonnepanelen aangeschaft en geplaatst, nu geen overloopbare buigzame, maar een stuk goedkopere starre, niet overloopbare geplaatst.

De vorige waren samen 130 Watt, de nieuwe zijn samen 100 Watt, maar ik kon wel gelijk de acculader uitschakelen, De zon houdt afgezien van de koelkast alles volledig onder spanning. Een hele vooruitgang dus.

Ondertussen ook nog even nieuwe vloerbedekking in de kajuit, gangetje en slaaphut gelegd, de brandstoffilters van de motor vevangen en omdat we natuurlijk verhuisd zijn een nieuw thuishavenbordje gemaakt.

Daarom hebben jullie zo lang niets van ons gehoord. Maar nu zijn we er weer klaar voor. Het blijft Nederland, alleen hebben het plan om eerst naar het noorden te gaan aangepast. Komende week vertrekken we naar de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden, om dat voor ons nog vrijwel onbekende vaargebied van haver tot gort te gaan ontdekken.

Bijna te water.... Grote pech....

Hadden we afgelopen week maandag het onderwaterschip helemaal klaar, alleen nog een doorvoer vervangen en de romp in de was zetten, slaat het noodlot toe.

Bij het verplaatsen van de boot op dinsdag brak er een steun van de bok af. Het gevolg, de boot maakt een slinger naar bakboord, aan stuurboord valt het stophout er tussen uit, en als de boot daarna weer naar stuurboord terugvalt valt de volle 7 ton op een onbeschermde stalen scherpe boksteun..... Dwars door de romp heen, twee door en door spleetvormige gaten in de romp.

Onmiddelijk werd ik door de werf gebeld dat er een ongeluk met de boot was gebeurd was met ernstige schade. Dus meteen in de auto en naar de werf. dat was schrikken. Met de mensen van de werf overlegd, zij waren bijna nog meer geschrokken dan ik, en zegden toe om alles in het werk te stellen om de schade zo snel mogelijk professioneel te herstellen. Zij hebben een polyesterspecialist die vaker voor hun werkt, een onafhankelijke specialist die ook voor Damen en Oceanco werkt, niet de minste namen.

De volgende dag weer naar de werf, kennis gemaakt met de polyesterspecialist, die kwam op mij zeer deskundig over toen hij vertelde hoe hij de schade zou gaan herstellen. Het leken twee ernstige spleetvormige gaten door de romp heen die ik als amateur misschien wel met polyester of epoxy plamuur gevuld zou hebben. Maar dat kon volgens hem helemaal niet, er was structurele schade en door de klap was het laminaat rondom de scheuren ernstig verzwakt. Dat moest er allemaal uitgeslepen worden en helemaal opnieuw opgebouwd worden. Hij zou beginnen om alles uit slijpen en vervolgens aan de binnenkant een nieuwe glasmat aan te brengen langs de wrang waar de scheuren vlak langs gingen. daarna aan de buitenkant het hele stuk weer opnieuw opbouwen, matje voor matje totdat de romp weer helemaal dicht en sterker dan voorheen is.

Donderdag was de binnenkant klaar en vrijdag was ook aan de buitenkant alles weer dicht en geprimerd, er moest alleen nog nog geschuurd worden en antifouling maar toen ik zaterdagmorgen weer kwam kijken was dat ook alweer gebeurd en zag het eruit alsof er nooit iets gebeurd was.
De werf heeft dit ongeluk, wat inderdaad hun schuld was, meer dan goed opgelost en met een enorme snelheid. Onmiddelijk professionele hulp erbij, en omdat voor de reparatie ook de kachel uitgebouwd moest worden en daardoor een nog niet vervangen afsluiter onder bereik kwam om te vervangen hebben ze die op mijn verzoek ook nog meteen even meegenomen. Dus nu dus ook in de hele boot moderne kogelafsluiters.

Vandaag hebben we de hele romp in de was gezet, morgen bouwen ze de kachel weer in, en ga ik het dek weer helemaal schoonspuiten en dan kan ze weer te water. Hopelijk woensdag varen we weer.... We houden jullie op de hoogte.

Enne.... hier ook nog even alle lof voor Watersportbedrijf De Graaf aan de Wantijhaven in Dordrecht die echt alles uit de kast getrokken hebben om hun fout goed te maken, als dit Radar was hadden ze vanmij de warme douche gekregen

Bijna weer te water

We gaan bijna weer beginnen met varen en aan boord wonen. Dit jaar willen we ons eigen land, Nederland, eens vanaf het water verkennen. Van noord tot zuid en binnen zowel als buiten de duinenrij.

De afgelopen weken druk geweest met poetsen, schuren en schilderen. Een nieuwe waterlijn opgezet, twee lagen antifouling en nieuwe anodes. Ook de vorig jaar defect geraakte oliedrukzender is vervangen. Nu nog een huiddoorvoer repareren, de motor uit z'n winterslaap halen en een laag was op de romp aanbrengen en ze kan te water. We houden jullie vanaf nu weer op de hoogte via dit blog. Wel met een ander onderwerp​ zoals je bovenaan het blog ziet.

De reis zit erop

Gisteren uiteindelijk de Seawitch naar de Wantijhaven in Dordrecht kunnen varen. Voor de zekerheid van tevoren nog even de centrale brugbediening gebeld of de Prins Hendrikbrug vandaag weer helemaal in orde was en gewoon draaide, maar dat was allemaal OK. Dus het laatste tochtje van een reis langs de Europese westkust tot aan Bretagne en terug zit erop. We zijn in totaal 3 jaar onderweg geweest, waarbij ik wel moet zeggen dat we de boot 's winters in Frankrijk achterlieten en zelf in Dordrecht overwinterden.

Vandaag is ze op de wal gezet. De Seawitch kan nu van een welverdiende rust en niet te vergeten een grote opknapbeurt gaan genieten. Voor een boot die vier seizoenen onafgebroken in het water heeft gelegen, waarvan het overgrote deel op zout water, ziet ze er prima uit. De laatste paar weken op zoet water hebben natuurlijk wel de meeste zoutwateraangroei doen afsterven, maar zeepokken blijven gewoon zitten. Natuurlijk is ze professioneel schoongespoten na het uittakelen, maar toch, ze ziet eruit alsof ze zo weer het water in kan, behalve die waterlijn dan, die moet echt opnieuw opgezet worden. Maar schijn bedriegt, want als ze zo weer in water gaat is ze binnen no time weer aangegroeid. Die oude antifouling is nu echt wel uitgewerkt en op sommige plaatsen er zelfs al een beetje afgeslepen. Dus werk aan de winkel, maar daar hebben we de hele winter voor, en het voordeel is dat ze op fietsafstand van huis ligt. Dus elke dag een beetje maakt de hele winter door een heleboel.

En dan volgend jaar weer te water, en dan?

Ja....., dat zien we volgend jaar wel weer. We gaan in ieder geval door met deze manier van leven, 's Winters thuis en vanaf het voorjaar tot aan het najaar aan boord, en waar weer, wind, de boot en niet te vergeten ons eigen gevoel ons dan brengen zien we dan wel weer.

Vanaf nu zal het blog wat stil worden, we varen immers niet meer, maar als de Seawitch weer vaarklaar begint te worden melden we ons hier weer.

Rondje Oude Maas, Merwede, Wantij

Wat het laatste tochtje van dit jaar zou worden werd een een rondvaartje over het rivierenkruispunt bij Dordrecht. We hadden afgesproken om vandaag de boot naar de winterstallingshaven aan het Wantij in Dordrecht te varen. Een mooie rustge najaarsdag voor het laatste tochtje van dit jaar.

Eenmaal vanuit de Nieuwe haven in Dordt op de rivier besloten we nog even wat rond te varen want de brug over het wantij zou pas 3 kwartie later bediend worden. Eenmaal bij de brug deze via de marifoon opgeroepen voor bediening. Het antwoord was dat de brug door een storing gestremd was, er werd aan gewerkt. Even wachten dus. Maar na een tijdje toch maar even gevraagd of al bekend was hoe lang dat zou gaan duren. Nou,.. eeeh,.... dat weten wij ook niet, we krijgen helemaal geen beelden van de brug en er wordt aan gewerkt. Ja, wat doe je dan? Wachten? Hoelang? Wij besloten dan maar weer terug te varen naar de Nieuwe Haven waar we een klein uur eerder vandaan waren vertrokken. We proberen het na het weekend wel weer een keer, hopelijk werkt de brug dan weer, maar ik zal wel even van tevoren bellen....

Het was uiteindelijk een leuk rondtoertje over het drukke maar o zo mooie rivierenkruispunt bij Dordrecht. Maar zoals je ziet op het bijgevoegde plaatje van Marinetraffic, hebben we hier en daar wel een bochtje afgestoken, nooit geweten dat de Seawitch een amfibievaartuig is....

Afijn op onze eigen track boven het blog zie je dat we keurig in het water gebleven zijn. Nu dus weer terug in de Nieuwe Haven.

Eind van een mooie reis

We zijn in Dordrecht, onze nieuwe thuishaven na 3 jaar zwerven langs de Europese westkust. Wat was het een mooie tijd, 's winters thuis en van april tot eind september aan boord. Onze Seawitch kon 's winters niet naar huis, die lieten we steeds achter. Maar nu zijn we weer samen thuis, voor mij niet meer helemaal nieuw, maar voor de Seawitch is dit nu haar nieuwe thuishaven. We blijven nog even aan boord leven, het zal wennen zijn om weer thuis te zijn. Het echte einde van de reis zal zijn als ze uit het water gehesen wordt. Maar dat stellen we nog even uit.....

Nog één nachtje slapen

Ja, nog een nachtje slapen en dan zijn we weer in Dordt. Vandaag van Sint Annaland naar Willemstad gevaren. Totaal geen wind, wel mooi zonnig, echt een indian summer day.
Afscheid dus van het zoute water. De Oosterschelde was mooi, de Krammersluizen door en gelijk varen in de groene soep... Dan over de Krammer en het Volkerak naar de Volkeraksluizen. In beide sluiscomplexen ging alles gesmeerd. De Krammersluis konden we zo binnenvaren en waren we ook de enige in de sluis. Volkerak moesten we even wachten en werden we met drie jachten en een kleine charter samen geschut.
En nu dus in Willemstad, een mooi vestingstadje waar we straks een hapje gaan eten. En morgen? Morgen Dordt!